Hoogwaardige OEM CNC-machines uit China: tandwielas, aandrijfas, hoofdas, OEM gesmeed staal, transmissie-vertandingsas, differentieel aandrijfas.

Toepassingen van splinekoppelingen

Een splinekoppeling is een zeer effectieve manier om twee of meer componenten met elkaar te verbinden. Dit type koppeling is zeer efficiënt, omdat het lineaire beweging combineert met rotatie. Dankzij deze efficiëntie is het een aantrekkelijke keuze voor talloze toepassingen. Lees verder voor meer informatie over de belangrijkste kenmerken en toepassingen van splinekoppelingen. U kunt ook de verwachte werking en slijtage bepalen. U kunt eenvoudig uw eigen koppelingen ontwerpen door de onderstaande stappen te volgen.

Optimaal ontwerp

De spiebaankoppeling speelt een belangrijke rol bij het overbrengen van koppel. Deze bestaat uit een naaf en een as met spiebanen die elkaar raken zonder onderlinge beweging. Doordat ze met elkaar verbonden zijn, is hun hoeksnelheid gelijk. De spiebanen kunnen worden ontworpen met elk profiel dat de wrijving minimaliseert. Doordat ze met elkaar in contact staan, wordt de belasting niet gelijkmatig verdeeld, maar geconcentreerd op een klein oppervlak, wat het naafoppervlak kan vervormen.
Het optimale ontwerp van een splinekoppeling houdt rekening met verschillende factoren, waaronder gewicht, materiaaleigenschappen en prestatie-eisen. In de luchtvaartindustrie is gewicht een belangrijke ontwerpfactor. SAE- en ANSI-tabellen houden geen rekening met gewicht bij het berekenen van de prestatie-eisen van splinekoppelingen. Een andere cruciale factor is de beschikbare ruimte. Splinekoppelingen moeten mogelijk in krappe ruimtes passen of onderhevig zijn aan andere configuratiebeperkingen.
Een optimaal ontwerp van splinekoppelingen wordt doorgaans gekenmerkt door een oneven aantal tanden. Dit is echter niet altijd het geval. Als de buitendiameter van de spline een bepaalde drempel overschrijdt, is het optimale splinekoppelingsmodel mogelijk niet de meest geschikte keuze voor de betreffende toepassing. Om een ​​splinekoppeling voor een specifieke toepassing te optimaliseren, dient de gebruiker de meest geschikte dimensioneringsmethode te overwegen.
Nadat een ontwerp is gegenereerd, is de volgende stap het testen van de resulterende splinekoppeling. Het systeem moet controleren op eventuele ontwerpbeperkingen en valideren dat deze kan worden geproduceerd met behulp van moderne fabricagetechnieken. Het resulterende model van de splinekoppeling wordt vervolgens geëxporteerd naar een optimalisatietool voor verdere analyse. Deze methode stelt een ontwerper in staat om het ontwerp van een splinekoppeling eenvoudig aan te passen en het gewicht ervan te verminderen.
Het splinekoppelingsmodel 20 omvat de belangrijkste structurele kenmerken van een splinekoppeling. Een productmodelsoftwareprogramma 10 slaat standaardwaarden op voor elk van de specificaties van de splinekoppeling. Het resulterende splinemodel wordt vervolgens berekend volgens het algoritme dat in de onderhavige uitvinding wordt gebruikt. De software stelt de ontwerper in staat de radii, dikte en oriëntatie van de splinekoppeling in te voeren.

Kenmerken

Een belangrijk aspect van de vertanding van vliegtuigmotoren is de lastverdeling over de tanden. De onderzoekers hebben experimentele tests uitgevoerd en het effect van de smeringsomstandigheden op het koppelingsgedrag geanalyseerd. Vervolgens hebben ze een theoretisch model ontwikkeld met behulp van een Ruiz-parameter om de werkelijke werkingsomstandigheden van vertandingskoppelingen te simuleren. Dit model verklaart de slijtage die door de vertandingskoppelingen wordt veroorzaakt door rekening te houden met de invloed van wrijving, uitlijningsfouten en andere omstandigheden die relevant zijn voor de prestaties van de vertanding.
Om een ​​splinekoppeling te ontwerpen, voert de gebruiker eerst de ontwerpcriteria in voor de dimensionering van de dragende delen, inclusief de uitwendige spline 40 van het splinekoppelingsmodel 30. Vervolgens specificeert de gebruiker de prestatie-eisen voor de koppelmarge, zoals de vloeigrens, plastische knik en kruipknik. Het softwareprogramma berekent vervolgens automatisch de afmetingen en configuratie van de dragende delen en de as. Deze specificaties worden vervolgens als specificatiewaarden in het modelsoftwareprogramma 10 ingevoerd.
Diverse specificaties voor de configuratie van splinekoppelingen worden ingevoerd op het GUI-scherm 80. Het softwareprogramma 10 genereert vervolgens een splinekoppelingsmodel door standaardwaarden voor de verschillende specificaties op te slaan. De gebruiker kan het splinekoppelingsmodel vervolgens manipuleren door de verschillende specificaties aan te passen. Het eindresultaat is een computerondersteund ontwerp waarmee ontwerpers splinekoppelingen kunnen optimaliseren op basis van hun prestaties en ontwerpspecificaties.
Het softwareprogramma voor splinekoppelingsmodellen evalueert continu de geldigheid van splinekoppelingsmodellen voor een specifieke toepassing. Als een gebruiker bijvoorbeeld een datawaarde invoert die overeenkomt met een parametersignaal, vergelijkt de software de ingevoerde waarde met de corresponderende waarde in de kennisbank. Als de waarden buiten de specificaties vallen, wordt een waarschuwingsbericht weergegeven. Nadat deze vergelijking is voltooid, genereert het softwareprogramma voor splinekoppelingsmodellen een rapport met de resultaten.
Bij het ontwerpen van een splinekoppeling spelen verschillende factoren een rol, zoals gewicht, materiaaleigenschappen en prestatie-eisen. Gewicht is een van de belangrijkste ontwerpfactoren, met name in de luchtvaart. De ANSI- en SAE-tabellen houden geen rekening met deze factoren bij het berekenen van de belastingseigenschappen van splinekoppelingen. Ook andere ontwerpeisen kunnen de configuratie van een splinekoppeling beperken.

Toepassingen

Splinekoppelingen zijn een type mechanische verbinding die twee roterende assen met elkaar verbindt. De twee delen grijpen in elkaar via tanden die de belasting overbrengen. Hoewel splines vaak overgedimensioneerd zijn, zijn ze toch gevoelig voor vermoeiing en statisch gedrag. Deze eigenschappen maken ze ook vatbaar voor slijtage. Daarom zijn een goed ontwerp en de juiste selectie essentieel om slijtage aan splines te minimaliseren. Splinekoppelingen kennen vele toepassingen.
Het ontwerp van een spieverbinding is gebaseerd op de grootte van de te verbinden as. Dit maakt de juiste afstand tussen de spieën mogelijk. Een nieuwe vertandingsmethode maakt het mogelijk om taps toelopende basisvlakken te vormen zonder interferentie, en de basis van de spieën is concentrisch met de as. Deze eigenschappen maken hoge productiesnelheden mogelijk. Spieverbindingen worden in diverse industrieën toegepast. Lees verder voor meer informatie.
Met behulp van een op eindige-elementenanalyse (FEA) gebaseerde methodologie kan de slijtage van spiebanenkoppelingen worden voorspeld door de evolutie van de wrijvingscoëfficiënt mee te nemen. Deze methode kan wrijvingsslijtage voorspellen, zelfs bij een eenvoudige ronde-op-vlakke geometrie, en is gekalibreerd met experimentele gegevens. De voorspelde slijtage komt redelijk overeen met de experimentele gegevens. De wrijvingsevolutie in spiebanenkoppelingen is afhankelijk van de spiebaangeometrie. Ook de smeringstoestand van de spiebanen is cruciaal.
Het gebruik van een spieverbinding vermindert speling en zorgt voor een correcte uitlijning van de gekoppelde componenten. De vertanding van de as brengt de rotatie van de vertande as over op het interne vertande element, dat een tandwiel of ander roterend onderdeel kan zijn. De sterkte van de asvoet en de koppelvereisten van de spieverbinding bepalen welk type spieverbinding moet worden gebruikt.
De spline heeft meestal een vlakke wortel en een kroon aan één zijde. Een spline met kroon heeft een symmetrische kroon in het midden van de breedte van de spline. Naarmate de splinelengte naar de uiteinden toe afneemt, worden de tanden dunner. De tanddiameter wordt gemeten in spoed. Dit betekent dat een mannelijke spline een vlakke wortel en een spline met kroon heeft.

Voorspelbaarheid

Spindelkoppelingen worden in roterende machines gebruikt om twee assen met elkaar te verbinden. Ze bestaan ​​uit twee delen met tanden die in elkaar grijpen en de belasting overbrengen. Splinekoppelingen zijn vaak overgedimensioneerd en gevoelig voor statisch gedrag en vermoeiing. Slijtage is ook een veelvoorkomend probleem bij splinekoppelingen. Om deze problemen aan te pakken, is het essentieel om het gedrag en de voorspelbaarheid van deze koppelingen te begrijpen.
Het dynamische gedrag van spline-rotorkoppelingen is vaak onduidelijk, vooral als het systeem niet is geïntegreerd met de rotor. Bijvoorbeeld, wanneer er geen uitlijningsfout is, is de belangrijkste responsfrequentie gelijk aan één X-rotatiesnelheid. Naarmate de uitlijningsfout toeneemt, begint het systeem op complexe manieren te trillen. Bovendien nemen de amplitudes van alle frequenties toe naarmate de asbanen verder van de oorsprong afwijken. Onderzoeksresultaten zijn daarom nuttig voor het bepalen van een correct ontwerp en het oplossen van problemen met rotorsystemen.
Het model voor verkeerd uitgelijnde splinekoppelingen kan worden verkregen door de spanning-compressieverhoudingen tussen twee splineparen te analyseren. Het model voor de vertandingskracht van splines is een functie van de systeemmassa, het overgedragen koppel en de dynamische trillingsverplaatsing. Dit model is geldig wanneer de dynamische trillingsverplaatsing klein is. Bovendien is de CZPT-stapintegratiemethode stabiel en zeer efficiënt.
De slipverdelingen zijn afhankelijk van de smeringstoestand, de wrijvingscoëfficiënt en het aantal belastingcycli. De voorspelde slijtagediepten liggen ruim binnen het bereik van de gemeten waarden. Deze voorspellingen zijn gebaseerd op de slipverdelingen. De methodologie voorspelt een verhoogde slijtage bij lichte smering, maar niet bij extra smering. De smeringstoestand en de wrijvingscoëfficiënt zijn de belangrijkste factoren die het slijtagegedrag van spiebanen bepalen.

Bewerkt door CX 2023-04-24